نگاشته شده توسط: golmaryam | مِی 10, 2020

روز ششم. خستگی

ساعتهای زیادی را روی تخت میگذرانم. این تخت بزرگ سایز کینگ که ناگهان به ما رسید، مایه‌ی خوشبختی است. سریال میبینم، کتاب میخوانم، کندی کراش بازی میکنم. جدول حل میکنم. با دوستانم چت میکنم. چیپس و پفک میخورم و زندگی را به کندی سپری میکنم. ولی الان که دراز کشیده‌ام روی تخت، احساسی شبیه به دلشوره دارم. چند داستان ویرایش نشده دادم چند نفر بخوانند و نظر بدهند. چرا این کار را کردم؟ چرا ویرایششان نکردم؟ حسم شبیه به اولین باری است که مربی شنا بی‌هوا هل‌م داد توی آب عمیق. آیا شنا یاد گرفتم؟ خیر. یک لحظه‌ی کوتاه رسیدم ته استخر و لحظه‌ی بعد روی آب بودم. ولی آن لحظه‌ی خالی شدن‌م از هرحسی را فراموش نکردم. آیا هر نوشته‌ای باید آغاز و انجام داشته باشد؟ نمیدانم. ایا خواستم دوباره خودم را به آن حس هیجان همراه با ترس بسپرم؟ شاید.


Responses

  1. باورم نمیشه که دوباره نوشتید!
    بعد از مدتها از سر بیکاری اومدم و اینجا رو باز کردم و چه سورپرایز خوبی 🙂
    امیدوارم خوب باشید و چه خوب که نوشتید 👍


نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: