نونوش جان نوشته پر از رنج شما را در خصوص ریجکت شدن از جانب دوستان و اقوام که خواندم، واجب دیدم در باب “چگونه با بچه بر سر مردم هوار شویم” قلم فرسایی کنم. نکته ای که به آن اشاره نموده ای مشکل اغلب ما بچه دارهاست و از آنجایی که من یک سال و چهار ماه از تو بیشتر پیرهن پاره کرده ام و در شناسنامه بچه داری خود یک عدد دست شکسته، یک فقره آبله مرغون و مغادیر متنابهی گلاب به رویت اسهال و استفراغ و دو شب بیمارستان خوابی جهت مورد مذکور داشته ام، بر خود می دانم که شما را راهنمایی کنم.

1- حقیقت را بپذیر. این پیشانی نوشت توست. و به این دلخوش باش که دخترکان خوشحال امروز که تیپ می زنند و می روند به سینما و یادی از تو نمی کنند، لچک به سران فردایند که از شکم گنده و خط خطی خود می نالند و از دست بچه یشان ذله اند. در حالی که من و تو در آن زمان اولی را بزرگ نموده ایم و چه بسا دست به کار دومی هم شده باشیم و در نقش مادری باتجربه کرکر پشت سر اینها می خندیم و هر از گاهی پندی نصیحتی چیزی به نافشان می بندیم.

2- زرنگ باش. چند بار بگم؟ توی همین دوستان مجرد گاهی و در بین دوستان کمی سن بالاتر اغلب به مواردی برخواهی خورد که عاشق بچه اند.- نمونه اش همین آلاله دوست مهتا. سلام خوبین شما؟ - سعی کن بیشتر با دوستانی که چند سال زودتر از شما ازدواج کرده اند و بچه های بزرگ دارند معاشرت کنی. اگر ندارید سریع تهیه کنید. کاری نداره که. بالاخره تو محل کار و فامیل دو تا آدم بزرگ به درد بخور قابل معاشرت پیدا میشه خوب. بعد هر از گاهی بهشان بگویید که مثلا پنج شنبه یا جمعه عصر برای خوردن چای مزاحمشان می شوید. تا تعارف زدند که بریا شام تشریف بیاورید، زود بپذیرید و دست دست نکنید. موقع کلاس گذاشتن و اینها گذشت. تجربه نشان داده که این دوستان و بچه هایشان عاشق بچه های اینقدری هستند. حداقل برای زمان کوتاه. چه بسا شب جمعه ای  وسوسه ای هم در دلشان انداختید که بر و بچه دیگری به جمع سوت و کورشان اضافه کنند.که البته در این صورت از لیست رفقا حذفشان کنید.

3- دوستانی که با شما بچه دار شده اند هم (حالا چند ماه اینور اونر زیاد فرقی نداره.) می توانند کیس مناسبی برای بعضی عصرها باشند. برای مدت طولانی وجود دو بچه در کنار هم جز سردرد و فشار خون بالا چیزی نصیبتان نمی کند. ولی گاهی بچه ها را با هم به پارک و شهر بازی ببرید بهتر است.

4- همین دیروز که مامانم از چند روز سام-داری جونش به لبش رسیده بود رو رسوندم خونشون. برنامه ام این بود که باز هم سامو بذارم پیششون و برم آرایشگاه. یک آن احساس کردم که دیگه نه خودم کشش دارم و نه مامانم. این بود که در یک عملیات انتحاری تصمیم گرفتم سامو ببرم آرایشگاه. البته قبلش تماس گرفتم و اجازه خواستم. در این موضوع از اصل خجالتی بودن سام در یک ساعت اول آشنایی استفاده کردم که انصافا جواب داد. تا کارم تموم بشه سام خیلی اجازه فضولی پیدا نکرد. البته این کارو یک وقتای نادری میشه انجام داد و کلا توصیه نمیشه. ولی می خوام بگم که گاهی اوقات می تونی جاهایی ببریش که فکر می کنی نمیشه. به شرطی که زمان کوتاه باشه. معمولا بریا آدم بزرگ ها هم یک ساعت با بچه بودن خوشاینده.

5- گذشت آن زمانی که بچه دارها بچه هاشونو به امان همسایه می گذاشتند و می رفتند ددر. الان ما که همسایه هامونو نمی شناسیم. پس کلا این مورد  منتفیه.

فعلا همینا یادم اومد. اگه دوستان نظری دارند بگن اضافه کنیم. این نوشته رو پرینت بگیرید و به عنوان هدیه به دوستان تازه زایمان نموده که شب و روزشون اشک و آهه بدید. خیرشو ببینند.

راستش یا من خیلی سیب زمینی و بی رگم یا همه چی به اون سختی که بقیه تجربه می کنند نبوده. من اونقدرها در سختی نیافتادم که شما فکر می کنید. والا به خدا. حالا  هم با ترس و لرز این جمله ها رو می نویسم که مبادا یک وقت خدا فکر کنه حد تحملم بالاست _عینهو حرضت ایوب_ بعد مشکلات بیشتری برای امتحان من برام بفرسته. سخت ترین قسمت این موضوعی که پیش اومد شبی بود که رفتم بیمارستان و پول نداشتم و تنها با دوستم بودم و فکر کردم نصفه شبی به کی زنگ بزنم؟ و بدتر از اون اگه واقعا کسی بیاد اینجا و بچه اش رو دستش مونده باشه چیکار باید بکنه. تا حالا این لحظه رو تجربه نکرده بودم که دستام از زور سنگینی بچه در حال شکستن باشه و اونم هی نق بزنه ومسئول پذیرش بیمارستان بگه شرمنده با 20000 تومن نمی تونم پذیرش کنم. فقط این لحظه خیلی دردناک بود. امروز رفتم بیمارستان میلاد که فاکتور رو برام تایید کنند و بتونم از بیمه البرزم استفاده کنم و هفتاد درصد هزینه رو پس بگیرم. فهمیدم که اگه حالا هم دفترچه تامین اجتماعی سامو ببرم می تونم کل هزینه رو  بگیرم. ولی بعد از آبله مرغون سام احساس کردم این دو پیشامد نقطه پایان بدبیاری های این چند وقت اخیرمون هستند(چک های برگشتی، انواع و اقسام مشکلات مالی و .. که پیامد طبیعیه زندگی کساییه که می خوان تو این مملکت رو پای خودشون بایستند و کار تولید و خدمات تولیدی انجام بدند) داشتن یک همراه خوب هم در تحمل راحت تر مشکلات بی تاثیر نیست. ماشین سواری و فکر کردن و رادیو تهران گوش دادن ، زن های پیر خسته رو که یک ریز از سر خیابون تا ته خیابون حرف می زنند رو سوار کردن و سر تکون دادن، خیال بافیدن، به مسافرت های گذشته و آینده فکر کردن ، زندگی کردن، زندگی کردن، زندگی کردن، همه این ها کمکت می کنه که سختی هارو راحت تر پشت سر بگذاری، اگه اسم اینها سختی باشه. چون به نظر من بزرگ کردن بچه این چیزارو هم داره دیگه. خود علی (حالا من نه) از نوک سرش تا شصت پاش انواع و اقسام بریدگی ها و علامت های زخمی شدن و شکستن و غیره رو داره. حتی یک بار تیر ساچمه ای رفته تو کله اش وتا چند روز نفهمیده!  خلاصه که آبجی (دادش) سختی زندگی وختیه که محتاج نامرد میشی. این یکیو از ته دل گفتم.

پی نوشت : این آبجی ما عکس های خوشگلی از سفرشون گذاشتن که بسی موجب انبساط خاطر است. خصوصا اونی که ارشک خوابش برده وسط آب. ای خاله قربونش بره. ضمنا دست عکاس مربوطه هم درد نکنه.

نونوش جان یکی از سختی های زندگی هم برخوردن به کامنت دونی همیشه خراب شما و جمع کثیری از دوستان بلاگ اسپاتی است .

پی نوشت مهم : کسی یک دفتر کار 60 متری ارزون با سند اداری حوالی میدان هفت تیر نمی خواد؟ بدو بدو که آتیش زدیم به مالمون ها. دیگه همین.

دیروز عصر دست سام شکست. امروز آبله مرغون گرفت. به نظرت فردا چی در انتظارمونه که زندگی مونو لحظه به لحظه هیجان انگیزتر کنه؟ بعد از کلی معطلی تو بیمارستان آتیه و گرفتن عکس، دکتر جوون متشخص کراوات زده گفت که دست بچه از اینجا شکسته. ببینید همین برآمدگی. و به نقطه ای روی عکس سیاه اشاره کرد. باورم نشد. گفتم می برمش پیش یه دکتر دیگه. یک دلیلشم البته هزینه بالای بیمارستان بود. فکر کردم تو این موقعیت وانفسا کلی هم باید پول گچ بدم. این بود که برداشتم و بردمش بیمارستان میلاد. علی هم باهام نبود. بعد عمری یک بلیط کنسرت شجریان گیرش اومده بود و در اون لحظه داشت به چهچهه استاد گوش می داد. دلم از همین می سوخت که درست روزی که علی یه استراحت کوچولو به خودش داده این اتفاق افتاده. خلاصه بعد از فراز و نشیب های فراوان به خاطر فراموش کردن دفترچه بیمه سام و  نداشتن پول و قبول نکردن کارت اعتباری بانک و زنگ زدن به یک دوست برای پول ، و دیدن یک داستان خانوادگی، عشقی زناشویی، رمانتیک در بیمارستان، موفق به گچ گیری دست بچه شدیم و برگشتیم خونه. بماند که علی با دیدن سام چه حالی شد. امروز صبح هم که از خواب بیدار شدیم با دیدن چند تا جوش قرمز روی صورت و بدن سام، شستم خبردار شد که آبله مرغون هم به جمع گرفتاری هامون اضافه شده. علی بچه رو برد دکتر و من هم رفتم به جلسه ای که حتما باید می رفتم. خوشبختانه کسایی که باهاشون کار می کنم بچه دارند و موقعیت رو درک می کنند. چون کسایی که بچه ندارند به ندرت تصوری از یک بچه دوساله دست گچ گرفته آبله مرغونی دارند.

راستی جواب آزمایش رو گرفتم. به سلامتی من هم به جمع تیروئید پرکارها پیوستم. محض اطلاع دوستان پزشک، T4  و TSH ام بالاتر از حد نرمال بود. راستی قند خون ام هم 9 واحد بالاتر از حداکثر بود. ولی کمبود آهن ندارم خوشبختانه.

خوب این خلاصه ای از اخبار این دو روز بود. بخش بعدی خبر ساعت 9 روز بعد به سمع و نظرتان خواهد رسید. دعا کنید این منطقه ای که ما توش زندگی می کنیم زلزله ای چیزی نیاد. برای فردا دلم یک اتفاق خیلی خوشایند می خواد.

من به زندگی توی این شهر عادت کردم. به رانندگی کردن و گاهی به گداری فحش و فضیحت شنیدن از مردها. مثلا امروز صبح که داشتم سامو می رسوندم مهد، و می خواستم سر یک چهارراه خیلی خلوت گردش به چپ کنم، راننده میان سالی که از روبرو می اومد، وظیفه خودش دید که سرشو از شیشه بیاره بیرون و داد بزنه : مث که خیلی عجله داری! حیف که بچه باهام بود والا می خواستم بگم: آره پیری پدسّگ عجله دارم. خفه! ولی خوب به خاطر گل روی بچه ام چیزی نگفتم. البته اساساً اهمیتی برام نداشت. چون شنیدن این حرف ها هم عادی شده. به بانک رفتن و لیچار شنیدن و بدرفتاری دیدن از کارمندهای بانک هم عادت دارم. توی مترو و اتوبوس، دیدن دعوای مردم هم تقریبا عادیه. اگه پلیس (؟) جلومو بگیره و بگه خانوم روسری تو بکش جلو، با خونسردی اینکارو انجام می دم و توی دلم فحش میدم. ولی روزمو خراب نمی کنه. ورود ممنوع میرم. جایی که دور زدن ممنوعه دور می زنم. برای مردهایی که ایستادن ودور زدن سه چهار فرمونمه مو مسخره می کنن، دست تکون میدم و می خندم. می رم توی طرح ترافیک و دیالوگ های احتمالی با پلیس احتمالی رو با خودم مرور می کنم و اگه از دستشون قصر دربرم احساس پیروزی و خوش شانسی می کنم. اگه هم جریمه شم  فکر می کنم دو بار کرایه تاکسی دادم. به نفس کشیدن توی دود خیلی عادت نکردم ولی اگه هفته ای یکی دو بار وقت کنم برم حموم (!) یا جلوی پنجره نیمه بازی نشسته باشم و باد خنکی به پوستم بخوره، فکر می کنم بهشت همین جاست.اینجا من معنی فحش ها و متلک هارو می فهمم. اینجا من به شیوه خودم مبارزه می کنم. پیروز میشم، شکست می خورم، گریه می کنم، مستاصل میشم. به شیوه های حقیر این مردم موذی که خودمم جزئی از اونهام آشنا هستم.همه ماهایی که داریم اینجا زندگی می کنیم یک دایره عادت ها و آشناها دور و برمون داریم که توش زندگی می کنیم. سعی می کنیم خارج از اون دایره رو نبینیم. سعی می کنیم دل خوشی های اندکمون رو حفظ کنیم. به نظر می رسه این حلقه روزبه روز داره تنگ تر میشه. ولی ما به همین بهانه های ساده خوشبختی می چسبیم و زنده ایم.  

معلومه که امروز از دنده راست بلند شدم؟ خوب دیگه ما اینیم. راستی یه جورایی خوشحالم که تعداد کامنت های پست قبلیم به 14 تا رسید. فکر نمی کردم نوشته هام ارزش انقدر تبادل نظر داشته باشه. این هم یکی از راه های زنده موندن و تسلیم نشده دیگه.

پی نوشت : بالاخره رفتم آزمایش دادم. با خوشحالی منتظر نتیجه آزمایشم که بالاخره یک درد و مرضی (به غیر از سرطان که اصلا اعصابشو ندارم) توش پیدا بشه . بعد 4 تا قرص بخورم خوب شم.

میم نون جان من بالاخره نیمکت چوبی-سازی پیدا کردم و یک نیمکت 70 در 150 سفارش دادم به رنگ قهوه ای. زیر پل چوبی یک دونه نجاری هست که نمونه هایی هم برای فروش گذاشته. گویا کار نیمکت سازی خیلی رونق پیدا کرده چون خیلی گرون تر از اونی بود که فکر می کردم. برای این سایزی که گفتم 75 هزار تومن پرداختم. هزینه حمل هم که بهش اضافه شد. حالا امروز به مدد همسایه ها قراره براش یک رویه مناسب درست کنیم. منظورم دوستم و مامانمه. دوست هنرمندم برای طراحی و اظهار نظرهای منطقی و مامانم برای اجرا. آهان یادته که دنبال میز و صندلی برای سام بودم؟ اونم خریدم. از یک مغازه ای تو خیابون دلاوران.

الان فردا شبه اونیه که بالا نوشتم. دیشب نشد کاملش کنم. مجبور شدم یک تشک رو ببرم لحاف دوزی تا برای نیمکت عزیزم رویه درست کنه. کلا برای اینکه یک چیزی شکل بگیره و بشه اونی که باید باشه کلی انرژی و حوصله باید صرف بشه.

چند روزیه بی حوصله ام. دیگه حتما حتما می رم دکتر و بعد هم آزمایش. داشتم با یکی از دوستام که پزشکه صحبت می کردم و از حس و حالم می گفتم. بهم گفت این روزا کیه که حالش خوب باشه؟ وقتی به دور و بریام و یا همین اهالی وبلاگستان نگاه می کنم، آدم شاد و راضی خیلی کم می بینم. خوشبین ترین آدمی که می شناختم همون وبلاگ نویسی بود که از همسرش جدا شد! عجیب نیست؟ مسائل مالی و اقتصادی هم خیلی تاثیرگذاره. وقتی در عرض مدت کوتاهی مواد غذایی که بیشترین تاثیر رو تو زندگی مردم دارن، انقدر گرون میشن، آدم اعتماد به نفس و روحیه شو از دست میده. هی احساس فقیر بودن می کنه یا احساس شرمندگی از داشته هاش. حالا تصمیم گرفتم زندگی مو از بارهای اضافه خلاص کنم. هرچیزی رو که استفاده نمی کنم ببخشم یا بفروشم یا تغییر کاربری بدم. مثل یکی از 6 تا تشک خونه که تبدیل میشه به روی کاناپه ای. می خوام سعی کنم که از شرایط موجود لذت ببرم. فکر کنم یک جاهایی آدما باید به خودشون کمک کنند. جالبه که به نظر کسانی که با من در رفت و آمدند خیلی باروحیه و بانشاط میام. البته سعی می کنم که باشم و بودن با آدمها(خصوصا غریبه ها) حالمو خیلی بهتر می کنه. یعنی در بدترین حال هم که باشم وقتی میرم بین آدمها شاد میشم . به خاطر همین انقدر سواپ رو دوست دارم. چون آدمهایی که هیچ ربطی به هم ندارن(به جز دوستی) و هیچ تعهدی هم به همدیگه ندارن دور هم جمع میشن و حرف میزنن و دنیاهاشونو (البته قسمتهای خوبشو) با هم دیگه share می کنن. (سلام گوگل ریدر جان) حالا اگه آدم بیاد و باور کنه که زندگی بقیه آدمها فقط همین لحظه های شادیه که ازشون می بینیم، این دیگه ساده انگاریه.

پی نوشت : شنیدید که دیه زن و مرد برابر شد؟ مبارک باشه. به امید روزهای بهتر..

می گما اگه من مانتوی خال خالی قرمز و سورمه ایم رو با کیف و کفش و شال قرمز و شلوار سورمه ای بپوشم، یعنی ملت تشخیص می دن که من کیف و کفش و شالمو با خال های قرمز و شلوارمو با خال های سورمه ای ست نموده ام؟ یا باید توضیح بدم؟

پی نوشت : آلو قلقله ریزه شوره، آلوی ریز قلقلی هست که در حین عملیات خشک کردن، شور هم شده است. احتمالا به وسیله نمک. رنگ آن سیاه است ولی شاید هر رنگ دیگری هم باشد. ضمنا بنده از منشا ناخشکیده اون اطلاعی ندارم و نمیدونم قبل از خشک شدن چی بوده.

- عزیزم من اگه از دیدارم با شما ننوشتم به خاطر این بود که گفتم با توجه به سیستم فوق سری تون شاید اصلا نخواهید کسی بدونه دیداری حاصل شده. والا  منو که می شناسی از نوک موهات شروع می کردم به تعریف کردن تا ناخن کوچیکه انگشت پات که یک وقت خدای نکرده ابهامی پیش نیاد.

بوی سوخته اش تا اتاق کامپیوتر میاد. همون غذایی که داشتم با آب و تاب طرز پختش رو پای تلفن برای دوستم توضیح می دادم. همون غذایی که می خواستم یک روز اینجا درموردش بنویسم که : اگر دوستان عزیزی دارید که گوشت نمی خورند ولی مشکلی با غذاهایی که توشون گوشت هست ندارند می تونید اینو بپزید : اول قارچ هایی که یادتون رفته بود و مونده بود ته کشوی یخچال و داشت می گندید رو دربیارید و بشورید و چند قاچ کنید(به خخخخدا اون قارچ ها تازه بودن. کلا گفتم که ملت نرن هی دوباره قارچ بخرن) بعد بریزید تو قابلمه و سرخشون کنید. بعد یه دونه پیاز گنده و یه دونه سیب زمینی و دو تا هویج رو حلقه حلقه کنید و بریزید توی همون قابلمه هه. حالا می تونید چند تا دونه کوفته قلقلی یا مثلا مرغ و یا هر خرت و پرت گوشتی دیگه ای که د ارید به اینها اضافه کنید. بلکم شوهر و بچه تون بخوان گوشت بخورن. نکته کنکوری این غذا در آلوهایی که بهش اضافه می کنید. من همیشه چند نوع آلو بخارا و بورغانی و آلو قلقله ریزه شوره که مادر شوهرم درست کرده دارم. ولی هیچ تفاوتی بینشون قائل نیستم و یک مشت از تمامشون می شورم و به غذا اضافه می کنم. نمک و روغن هم بریز و یک قاشق رب هم توی آب حل کن و به این موات اضافه کن. آبشو یه قدی بریز که اگه پای کامپیوتر بودی و بعد از دو روز نئشگی داشتی وبلاگ می خوندی غذات ته نگیره بسوزه شوهرت طلاقت بده. حالا خود دانی.

نونوش جان من خوبم. دوباره کامنت دونیت خراب شد.

اس ام اس زده : اون شعر فروغ چی بود؟ با من رجوع کن؟   دارم شلوارمو با اتو خشک می کنم. چون دقیقا با همون شلوار خیش نسکافه ای می خوام برم سفر. زنگ می زنم بهش . میگه سلام. میگم : با من رجوع کن. من ناتوانم از گفتن. زیرا که دوستت می دارم. می خنده. خوبی؟ زیرا که دوستت می دارم حرفی است که از جهان کهنگی ها و بی هودگی ها و مکررها می آید. آره خوبم. کجایی؟ خونه. دارم حاضر میشم. بابااا مدیرعاملی میری سر کار. نه سر کار نمیرم.         میرم تولدی دیگر رو میارم و همینجور که اتو روی پاچه های خیس شلوار جلز و ولز می کنه می خونم : بگذار پر شوم …(بقیه شو برو خودت بخون)

وبلاگی هست که دو ساله می خونمش. از کار و ادبیات و زندگی می نویسه. نگاه امیدوارشو به زندگی دوست دارم. وقتی از سختی کار توی ایران می نویسه می فهمم. وقتی از ادبیات و فیلم می نویسه لذت می برم و وقتی از رابطه دوستانه اش با شوهرش می نوشت.. نمیدونم گاهی غبطه می خوردم. چند روز پیش نوشت که به دلایلی از همسرش جدا شده. باورم نمیشد. انگار فرموش کرده بودم که وبلاگ فقط یک برش از زندگی کسیه که داره می نویسه. تازه اگه روزنگار باشه. خلاصه اون شب کلی “تمومش می کنی یا نه “ شهرام صولتی رو گوش دادم و گریه کردم. بعد از موقعیت مسخره ای که داشتم خنده ام گرفته بود. یاد وقتی افتادم که مثلا تو سریال پرستاران، “میچ“ مرده بود. البته موجودات وبلاگی وجود خارجی دارند ولی از حضور ما بی خبرند و ناراحتی و غصه خوردن هامون دردی ازشون دوا نمی کنه.

کلا زندگی خیلی عجیبه ها نه؟

1- ساعت 12  امروز نوبت فروش بلیط های کنسلی کنسرت شجریان بود. ساعت 11 برق رفت. ساعت 1 اومد. رفتم توی سایت. ساعت 12:14 دقیقه همه دوهزار و خورده ای بلیط فروخته شده بود.

2- تصمیم گرفتم یه دونه نیمکت چوبی بخرم یا بسازم. شما نیمکت چوبی فروشی یا نیمکت چوبی خری سراغ ندارید؟ بعد میخوام یکی از تشک های بی مصرف دق آورمو از توی کمد دربیارم و یه کمی از اینور اونورش ببرم و بندازم روش. بشه کاناپه. بعد از پرده های سابق بر این، یک رویه براش بدوزم. به نظرت خوب میشه؟

3- بعد باید برم  مبل بخرم و از این خواری زاری پخش شدن روی زمین رها شم. آخه مثل قدیما 4 تا  دونه پشتی هم تو خونمون نداریم که بریم تکیه بدیم بهش. انگار حتی دیوارها هم دیگه کارایی سابق رو ندارن که کنارشون پتو پهن کنی و دو تا بالش گنده بذاری بیخ دیوار و لم بدی بهش.

4- خانوم دکترهای محترم، برای کسی که با بالا رفتن از هر دو تا پله به هن و هون می افته و معمولا خسته است چه پیشنهادی دارید؟ برم چه آزمایشی بدم؟

5- یکی از همکارامون که تعطیلات رفته بوده جزیره گوا، انقده تعریف می کنه که آدم دلش آب میشه. تازه خودشونم رفتن نه با تور. بلیط رفت و برگشت دهلی رو خریدن. بعد یک شب دهلی موندن و فرداش رفتن گوا. اونجا هم که دیگه آخر ارزونی و خوشی و خلاصه هر چی که بگی.

6- هنوز یاران از سفر برگشته رو ندیدم. ولی همه خوش و خندون زنگ زدن و گفتن که خییییلییی خوش گذشت. مونده مهتا جونم که برگرده و یک سواپ به یاد ماندنی راه بندازیم.

7- در زمینه مزه ها راسته لوبیا سبز رو فراموش کرده بوودم. یکیش همینی که شیلا گفته : لوبيا سبز رو آب پز كن با 50 گرم كره تفت بده بعد از اين پيازهاي گرانديس روش بپاش و بعد هم پنيز پيتزا و بعد نوش جان كنه و بده اون فسقلي ات هم نوش جون كنه.

یا این یکی : لوبیا سبزارو از وسط نصف کنید و بریزید تو ماهی تابه. چند تا گوجه فرنگی هم پوست بکنید و حلقه حلقه کنید روی لوبیاها. بعدش یکی دو تا سیر خورد شده و یک قاشق هم روغن زیتون و کمی نمک. حالا درشو بذارید تا با آب گوجه فرنگی بپزه. هر از گاهی یه نگاهی بهش بندازید. اگه نپخته بود کمی آب اضافه کنید. اینو خودم درست کردم. طعم خیلی خوبی داره. نوش جان.

این روزهای تعطیل جون میده واسه مهمونی بازی. اگه سفر نرفتید، دست به کار مهمونی شید. مهمونی های کوچیک 4-5 نفره. انقدم چیپس و پفک نخورید واسه سلامتی تون بده. عوضش چند تا مزه سریع الاجرا بهتون یاد میدم از اینا درست کنید.

1-یه دونه هویج رنده کنید بریزید توی یه قابلمه کوچولو. کمی هم روغن بهش اضافه کنید. درشو بذارید تا با شعله کم، یه ذره بپزه.بعد بریزیدش توی ظرفی که بتونید ماست هم بهش اضافه کنید. یه دونه هم سیر توش رنده کنید و با ماست و کمی نمک هم بزنید و بذارید تو یخچال که خنک شه.

2- دو تا دونه سیب زمینی رو با پوست آب پز کنید. بعد که پخت و پوست کندید، چهار تیکه اش کنید و توی یک ظرف پیرکس بریزیدشون و روش شوید خشک و روغن زیتون یا روغن مایع بریزد. نمک و فلفل یادتون نره. حالا می تونید چند دقیقه ای بذارید توی فر یا ماکروفر. یا همینجوری میل کنید.

3- ماست و خیار که دیگه معرف حضورتون هست؟ اگه اولی رو درست کردید دیگه اینو درست نکنید. اگرنه می تونید چند تا خیارو ریز خورد کنید. نعنا خشک رو با کف دست حسابی پودرش کنید و بریزید روی خیارا. بعد ماست و نمک و فلفل. همممم. خیلی خوشمزه است. اگه از تجربه های جدید خوشتون میاد می تونید به جای خیار از کدوی ریز شده استفاده کنید. یا مخلوطی از هردو. گویا برای یه چیزایی خوبه این کدوی خام. نمیدونم یه چیزی تو مایه های فشار خون یا چربی و قند و اینجور چیزا. شوید هم همینطور. حالا من حوصله ندارم ببینم واسه چی خوبه. به هر حال بد که نیست. لابد یه خاصیتی داره دیگه.

4- نون و پنیر با گردو و سبزی خوردن. بهترین مزه هان. یه کمی وقت بذارید و روز تعطیل کمی سبزی خوردن بگیرید. پاک کردنش برای تمدد اعصاب هم خوبه. بشینید کمی غیبت کنید  و تره و شاهی و نعنا و ریحون پاک کنید. زندگی معنای بهتری پیدا می کنه اینجور وقتا.

5- کنسرو لوبیا بخرید. ترجیحاً اروم آدا. 200 گرم هم قارچ بخرید. بشورید و ریز خورد کنید. با کمی روغن زیتون یا روغن مایع سرخش کنید. بعد دو قوطی کنسرو لوبیارو خالی کنید توش و کمی هم آب بریزید. چون یه نمه سفته. عاااالی میشه. حالا چرا نگفتم کنسرو قارچ و لوبیا بخرید؟ چون اینجوری خیلی مقرون به صرفه تره. کلی از قارچه هم باقی می مونه که می تونید یه خاک دیگه ای به سرش بریزید.

6- مثلا اگه ساندویچ میکر دارید، می تونید قارچ رو کمی تفت بدید. بع دقارچ رو بریزید روی نون تست یا نون سنگکی که چهارگوش بریدید. می تونید کمی پنیر رنده شده و یه ورق نازک ژامبون هم بهش اضافه کنید. حالا یه دونه نون تست دیگه یا نون سنگک بذارید روش و بعد توی ساندویچ میکر گرمش کنید. البته این دیگه غذائه ها. اگه اینو پختید دیگه شام لازم نیست بذارید.

7- اگه بادمجون سرخ شده دارید (کلا چند بسته تو فریزر داشته باشید. خیلی کار راه بندازه. خودتون سرخ نکنید که. بدید براتون درست کنن. پس واسه چی میرید سر کار؟) یه دونه پیاز رنده کنید یا ریز خورد کنید. بعد با یک بسته بادمجون و کمی نعنا خشک و مقداری کشک بریزید توی تابه. یکی دو تا هم سیر خورد کنید توش و یه خورده هم آب بریزید توش. درشو ببندید. یه خورده که قل زد با گوشکوب برقی یا نفتی یا هر چی دم دستتونه لهش کنید. نمک و فلفل یادتون نره. این یکی عالیه.

کلا با خوردن تنقلات بالایی همراه با زیتون و باقالی پخته و اینها اگه مهموناتون شام هم خواستن، دیگه دعوتشون نکنید. چون خونه خراب میشید بابا. با آدم های دیگه ای رفت و آمد کنید. البته می تونید به تعداد نصف نفرات پیمانه، برنج دم کنید. (ترجیحا تو پلوپز) خیلی راحت تره. چیه هی برنج آبکش می کنی مادر؟ یه خورشتی هم بنداز تنگش. قورمه ای قیمه ای چیزی.خوب بلکم یه خوره از غذا موند و واسه ناهار فردا خوردیش.

همین دیگه. خوش بگذره کلا.

آق فری اینو به عنوان همون هله هوله قبول می کنی ؟ اینا همه مزه های مورد علاقه من هستن. البته که منم کرانچیپس فلفلی و پفک و چی توز دوست دارم. ولی سعی می کنم کمتر بخورم. آخه واسه سلومتی خوب نیست. اونم تو این سن و سالی که من هستم.

پی نوشت : این خواهرمون از سیدنی گفتن که اگه تو ماست و خیار پیاز هم رنده کنید خوشمزه میشه. بعععله. اصلا به نظر من پیاز بر هر درد بی درمان دواست. والا به خدا. حالا شما هم مزه پزه هاتونو رو کنید کلکا.

پی نوشت بعدی : مامان فراز هم گفتن که : لوبیا سبز خرد شده پخته رو(اگه کنسرو شده باشه بهتره) با شوید خشک و سس قاطی می کنم و از اون هم خوشم می یاد. این بادمجون های سرخ شده اگه کوچولو کوچولو باشند بعضی وقتها با رب انار و گردوی چرخ شده میزارم یه ربعی می پزه و خوشم می یاد از مزش و البته این هم غذای کامله.

شد یا نشد؟ این سام بند انگشتی اینجا هنوز یک سالش نشده بود. ولی انصافا خیلی راه پیچیده ای رو طی کردم برای گذاشتن عکس توی صفحه. نباید این باشه. حتما راه دیگه ای هم هست.

هوا ابریه. حتی خونه به شدت روشن ما هم ساعت چهار بعد از ظهر، شکل غروب شده. خونه داره کم کم شکل خونه میشه. راستی فهمیدید که شجریان 28 خرداد تا 4 تیر کنسرت داره؟ من خیلی سعی کردم که دو تا بلیط بخرم نشد.خریدش فقط اینترنتی بود. دقیقا تو ساعتی که بالاخره سایتشون درست شد و میشد ثبت نام کرد، به طرز ناجوانمردانه ای یادم رفت. فکر کنم همش به این خاطر بود که بی مرامی کردم و اینجا حرفی ازش نزدم که دست کم شه. اونوقت اینطوری شد. البته بیشتر به خاطر علی می خواستم. چون من با همه اون چیزایی که شجریان می خونه که حال نمی کنم. کلا از چهچه زدناشم خوشم نمیاد. ولی بعضی کاراش مثل دل شدگان، شب سکوت کویر، معمای هستی رو دوست دارم. مثلا اون های های های دل تنگ من و خیلی دوست دارم که عمرا توی کنسرت اجرا نمی کنه. بعدش من موندم تو این سن و سال برای 8 شب اجرای پشت سر هم توان داره یا نه؟ امیدوارم داشته باشه و هرکی رفت حالشو ببره. خدای ما هم بزرگه. بلکه ام کسی یه دونه بلیط اضافه داشت و داد به ما.

پی نوشت شب هنگام دیروقت : یک فیلم گذاشتم که با خواهر و خواهرزاده ام ببینم.  حتی ساده ترین فیلم ها که وقتی تنهایی می بینی شون به نظر بدون مشکل میان، در جمع خانواده مورد دار میشن. فیلمی که انتخاب کردم  اسمش  me,you and every one we knoweبود. یکی از شش فیلمی که گرفتم تا این چند روزه ببینم. اولیش رو دیشب دیدم. secrets and lies. قشنگ بود. دوست داشتم.بعد از مدتها آخر یک فیلمی گریه ام گرفت. این دومیه رو تو  سایت  imbd کمدی معرفی کرده بود. با یک عالمه جایزه از کن و گلدن کلاب و اینها. نیم ساعت اولش که هیچ چیز خنده داری نداشت. فکر کنم مثل فیلم های ایرانی بود که میرن فستیوال کن. خیلی روشنفکرانه به نظر می رسید. حالا کی وقت کنم بقیه شو ببینم. وقتی کنار تلویزیون و دی وی دی پلیر  مهمون خوابیده و کامپیوتر هم دی وی دی نمی خونه؟

راستی کسی هست که اینجارو بخونه و بدونه که چه جوری میشه عکسی رو که تو کتابخانه پرونده های چند رسانه ای(توی وردپرس) ذخیره شده توی یک پست نمایش داد؟ و حوصله داشته باشه جواب بده ایضاً؟

انگار که کل دوست و رفیقای ما شهرو ترک کردن رفتن سفر. بابا نمی گید آدم دلش می ترکه؟ تو خونه جدید آشفته، با کارتن هایی که انگار هیچ وقت خالی نمیشن دور و برم، بدون میز و صندلی و مبل، قوز کرده روی فرش می شینم و هی آه می کشم و چای می خورم(الکی) . دوستای باقیمانده در شهر میان پیشم و مائیم و دو تا دونه صندلی که گاهی به همدیگه تعارف می کنیم و یکی  هم می پره رو پیشخون می شینه.. خلاصه آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست..

پ.ن : من چرا نمی تونم یه دونه عکس دانلود کنم بذارم تو این صفحه کوفتی؟

یک پ. ن دیگه : عکس بالای وبلاگمو که عوض کردم دیدی؟ محوطه بیرونی هتل داریوشه. جزیره کیش، دو سال پیش.

نشستم روی زمین و می نویسم. چند روز نخونده هارو با ولع بلعیدم و لذت بردم. چقدر وبلاگ هست که من می خونم و لینکشونو این بغل ندارم. به بعضی وبلاگ ها سر می زنم که بتونم از لیست بغل وبلاگشون استفاده کنم. خودم هنوز بلد نیستم همه وبلاگ هارو لینک کنم. بگذریم.دو تا از  کتاب خونه ها که مونده بودن تو محوطه مجتمع، با طوفان پریشب افتادن زمین. شیشه هاشون شکست. دیشب دوست غولمون با یه دوست دیگه مون اومدن و کتاب خونه هارو گرفتن کولشون و 4 طبقه آوردن بالا. توی راه دختر خوش برو روی یکی از واحدها بهشون خسته نباشید گفته بود. می گفتن همین سه تاست؟ دیگه چیزی نیست براتون بیاریم؟بس که این همسایه زیبارو سر ذوق آورده بودشون.  سر آسمون قرومبه ها 4 تایی با سام نشسته بودیم سر سفره و پلو وتن ماهی مونو می خوردیم و با هر برقی که از پنجره های بی پرده می دیدیم، می گفتیم یک دو سه، حالا! و منتظر صدای رعد می شدیم و قهقهه خنده. البته اینا فقط  کار پلو و  تن ماهی نبود خب. بعد فکر کردم که صدای رعد و برق وقتی تنها نیستی چقدر خوشاینده، همونقدری که وقتی تنها باشی ناخوشایند. امروز یک کوه رخت و لباس و پرده نشسته رو کول ماشین کردم و بردم خونه دوستم. دوباره گذاشتم کول ماشیبن و برگشتم. پرده نشیمن-پذیرایی رو که نصب کردم- خودم تنها- دیدم یک وجبی بلنده و روی زمین کشیده میشه. قیچی رو پیدا کردم و قد یه وجب کوتاهش کردم. خدا کنه یه کدبانوی پدر آمرزیده ای پیدا بشه، بیاد و پایینشو برام کوک بزنه، والا کی میخواد قرقرهای مادر عزیز رو بشنوه؟

خوب دیگه در آستانه کور شدنم. هوا تاریک شده و این اتاقی که قراره اتاق کار و اینها باشه لامپ نداره. برم یک فکری به حال شام کنم.