جایی که نمی تونم به نوشته ای لینک بدم. گودر هم گزینه شر کردنش کار نمی کنه. از این نوشته "نگارش" خیلی خوشم اومد. خواستم با شما سهیم باشم در لذت خوندنش :‏
حالم بد بود امروز. زودتر آمدم خانه. ساعت هفت باید می‌رفتم پیش معلم موسیقی‌ام، خداجون. والس پری‌چهر را خوب تمرین کرده بودم. تمرین گام سل‌ماژور را مسلط نبودم. زودتر آمدم خانه
که تمرین کنم. وقتی زدم بیرون هنوز غروب نشده بود. آسمان پر از ابر بود. چنارهای خیابان‌ها لخت. یک موتوری متلک گفت. بعد یک مرد که کنار بانک ایستاده بود. گریه کردم. گفتم دیگر این‌جا نمی‌مانم‏.‏
آمدم خانه خوابیدم، والس پری چهر که بلد بودم را هی زدم و آن یکی که بلد نبودم را دوبار زدم و بعد کلافه شدم. فکر کردم به خداجون بگویم خیلی غمگین‌ام. روحم خسته است. دیگر نمی‌توانم هیچ‌کاری بکنم. مطلقن هیچ‌کاری. فقط می‌توانم دراز بکشم و بمیرم. ولی وقتی رفتم پیشش فقط حرف‌های معمولی زدم. یعنی فقط جواب سوال‌هایش را دادم، با کم‌ترین کلمه‌های ممکن. خداجون پیر است. حرف‌هایش تکراری است. اداهایش تکراری است. انگار یک‌بار برای همه عمرش فکر کرده و دیگر نکرده. مثل بابا.
دارم رنج می‌برم. آدم ناسازی هستم. عادت نمی‌کنم. به این‌که هیچ‌چیز خوب نیست و قرار نیست به‌تر شود عادت نمی‌کنم. و از وقتی یادم میاید همین بوده. از وقتی سه ساله بوده‌ام پا کوبیده‌ام زمین که این عادلانه نیست. این عادلانه نیست. و هیچ‌وقت نپذیرفتم که قرار نیست عادلانه باشد. رنج برده ام و رنج داده‌ام. نمی‌دانم کدام خری این پیش‌فرض را در مغز من گذاشته که باید جهان عادلانه باشد. زندگی نه کاملن متمدنانه است نه کاملن وحشی. نه آن‌قدر تمدن هست که عدالت باشد، نه آن قدر بی‌قانون است که وقتی عدالت نیست خودت کاری بکنی. برای بعضی ها شرایط ایده‌آلی است البته.
کلاسم که تمام شد زنگ زدم به خواهرم. فاطمه دعوت کرده بود برویم کافه‌ی تازه‌ای که سر کوچه باز شده. رفتم پیششان. شوکلته خوردم. سیگار کشیدم. دیگر برایم مهم نیست که سالم باشم. نگران نفس کم اوردن حین رکاب‌زدن نیستم. و به‌نظرم غمنگیز نیست. یعنی زندگی آن‌قدر غمنگیز است که نگران سلامتی بودن غمنگیزتر از نگران سلامتی نبودن است.
چندساعتی که شب‌ها خانه‌ام با کسی حرف نمی‌زنم. شامم را می برم توی اتاقم. گاهی که می‌روم چیزی از آشپزخانه بردارم بابا می‌پرسد نگاری چطوری؟ و من می‌گویم خوب. متنفرم از این
احوال‌پرسی بابا. و این حالی که هیچ‌وقت خوب نمی‌شود. و این جهانی که بهش عادت نمی‌کنم. و از خودم که با تمام این‌ها دارم ادامه می‌دهم این زندگی را."‏

http://anahyt.blogspot.com

از کلاس که برمی گردم خونه ، تنهام. یک ساعت بعد از خودم انتظار دارم که گرسنه باشم و ناهار بخورم. ولی گرسنه نیستم. بیشتر دوست دارم مدام دهن بجنبونم. برای اولین بار در زندگی ام به جای ناهار، سالاد درست می کنم با کاهو و فلفل دلمه ای و خیار و هویج و در عین سیری می خورم. اگه قابلیت نشخوار کردن داشتم این مشکل هم حل میشد.‏

چتری هامو کوتاه کردم.  تحت تاثیر خانوم شین. چهره ام جوون تر شده و کمی طاغی  به نظر می رسم. فکر می کنم بر علیه چی طغیان کنم؟ بر علیه همسرم که خرجی نمی دهد و مرا در مضیقه قرار داده و راه پیشرفت را بر من مسدود نموده؟ خوب ندارم یک همچین نمونه ای. بر علیه فشارها و محدودیت های اجتماعی؟ جسارتش رو ندارم.  پس فعلا در  فاصله ای اندک از سی و هفت سالگی ، ادای زنان مطًغی (بسیار طغیان کننده) رو درمیارم و مثل سی ساله ها می گردم. ‏باشد که سرگرم باشم.‏

در راه برگشت از کلاس ورزش، سبزی قورمه خریدم. پاک و خورد شده. مغازه سبزی خورد کنی شلوغ بود. زنی برای دویست نفر غذا ، سبزی قورمه می خواست. نمی دونست که چند کیلو باید بگیره. با همفکری خانوم و اقای فروشنده و مشتری های دیگه سر بیست و پنج کیلو به توافق رسیدند. بعد پرسید شما که واردید چند کیلو لوبیا بخرم؟ دو کیلو بسه؟ پروین خانوم که بغل دست من ایستاده بود و تصادفا توی مغازه دیده بودمش ، ابرو بالا انداخت و نگاهی به خانوم فروشنده کرد. هر دو نچ نچ کنان گفتند دو کیلو لوبیا کمه. از دیدن پروین خانوم در مغازه خوشحال شدم. به ندرت پیش میاد که تو شهر به این دراندشتی یک آشنا تو خیابون ببینی. اصلا حالم خوب شد. پروین خانوم سن و سالی ازش گذشته. برخلاف  من، خودش سبزی هاشو انتخاب کرد و به پسری که به دو فروشنده اصلی کمک می کرد ، دستور داد که بریزتشون توی دستگاه خورد کن. من از همون سبزی هایی که قبلا خورد شده بود، گرفتم. برای جمعه می خوام قورمه سبزی بپزم با باقالی قاتق و میرزا قاسمی. شاید مهمون داشته باشم. البته اگه علی تا حالا تونسته باشه دعوتشون کنه. پاچه باقالی هم از همین مغازه می خرم. پاک کرده و تر و تمیز. میگم بد نباشه دو تا خورش سبز سر سفره؟ مرغ بذارم بهتر نیست؟

حالا خواستم بگم اگه شوهر/دوس پسر/نامزدتون با هفت تا شلوار خوش قواره و یه زانتیای سفید پلاک دزدی اومد خونه و گفت: عیزم بیا اینارو امتحان کن ببین کدومش بهت می خوره، یاد آر ز شمع مرده یاد آر. اینجا شمع مرده منم. یه وقت فکر نکن عشقشه که فوران کرده ها. نه. شانسش گفته و به تور ماشین من خورده. حالا بعدش فکر کردم یعنی شلوارارو می فروشن یا می برن میدن کس و کارشون بپوشه؟ کاش دومی باشه. خیلی صحنه کیمیایی طوری اومد به نظرم. بهروز وثوق میره داخل. دختره نشسته داره سیگار میکشه. شایدم سیگار گوشه لبشه داره ظرف می شوره . یا خاکستر سیگار آویزونه و داره غذارو هم می زنه. دختره میگه: شیری یا روباه؟ بهروز یه نیشخندی می زنه و میره از پشت بغلش می کنه و با اون یکی دستش شلوارارو می گیره جلو صورت دختره. البته اینجاش یه خورده سخته دراوردنش ها. فقط آقامون بهروز و کیمیایی از پسش برمیان. دختره پوزخند می زنه: همین؟ پسره از اون ناتوهاس. چیزی از کیفای پر از پول نمی گه. ناکس

مهتا بهم یاد داد که اول توی شلغم رو خالی کن. بعد با عسل پرش کن. بذار نزدیک شعله گاز یا شومینه بمونه. یک مایع شربتی رقیق میده که دوای هردرده ، علی الخصوص گلودرد و سرماخوردگی.

یک هفته اس که ماندانا چکه می کنه، از دماغ. دماغ قد فندوقش قرمزه و پوستش نازک شده بس که با گوشه لباس ، دستمال کاغذی ، دست و آب پاکش کردم. دکتر بهش انتی بیوتیک داده. به سختی می ریزم تو حلقومش. نصفه نیمه تف می کنه بیرون. قطره بینی هم میریزم تو بینی اش. گاهی بالا میاره. یا بلافاصله بعدش می گه: آناس. طلب ادامس می کنه. بهش می گم : دهنتو وا کن ببینم. قورتش ندادی که؟ دهنشو باز می کنه و آدامس چسبیده به دندوناشو نشونم میده. القصه ماجرایی داریم با دارو خوردن بچه. برعکس سام که بدمزه ترین داروها رو با اشتها می خوره و قاشق رو می گیره که ته مونده هاشو لیس بزنه. شربت ماهی خوردید؟ همون که بوی گند ماهی میده. شربت مورد علاقه سامه. اینطور بچه هایی د ارم.

امروز دل رو زدم به دریا. شکم شلغم رو با قاشق خالی کردم و ریختم تو سوپ. بعد عسل ریختم تو شکم خالی اش  و گذاشتمش تو یه کاسه کوچیک بغل قابلمه غذا. به چند ساعت نکشید که عسل رقیق شد. یک قاشق مرباخوری دادم خورد. تا شب همین طور قاشق قاشق دادم به خورد جفتشون. خودم نتونستم بخورم. مزه گندی بود به نظرم. هرچند که به راحتی شلغم پخته می خورم. نمی دونم چرا این به نظرم انقدر بدمزه اومد. آب دماغ بچه خیلی شفاف شد. امیدوارم تا فردا بند بیاد. یه خورده به کار و زندگی ام برسم. والا به خدا

سه تا پلاستیک پر از  لباس، گوشه پذیرایی بود. پلاستیک ها داشتند می ترکیدند بس که پرشان کرده بودیم.

پرسید : چه جور لباسی؟ گفتم: لباس دست دو. یک سری لباس هست که با دوستام گذاشتیم کنار. اگه به درد کسی بخوره. پرسید: برای چند سال؟ گفتم: نمی دونم. هر سنی. فکر کنم پونزده سال به بالا مثلا. همه چی توشون پیدا میشه.

گفت: آره. فکر کنم بشناسم. البته خودم نظر خوبی راجع به این کار ندارم. مثلا به پولدارا این حس دست بده که بخشنده اند. فقیرا هم فکر کنن پولدارا چه مهربونند.

گفتم: البته من آدم بخشنده ای به حساب نمیام. ولی وقتی چیزی رو لازم ندارم، نمی تونم نگهش دارم. یا باید بفروشمش. یا بدم به کسی که لازمش داره.

چند وقت پیش یک بلوز و دامن دادم به مامانم. بلوز برایم گشاد شده بود. وقتی تازه بچه دار شده بودم می پوشیدمش. دامن را از روز اول دوست نداشتم و به نظرم بیشتر مناسب مادرم بود تا خودم.این بود که دادمشان به مامان. الان مدتی گذشته و نمی بینم که مامان هم بپوشدشان. همان موقع تاکید کردم که: “اگه می پوشی برشون دار.” چون علاوه بر این که دوست ندارم خودم چیزی که استفاده نمی کنم را نگه دارم، دلم نمی خواهد بقیه هم هی چیزهای بی مصرف انبار کنند. حتی فکر کردم بروم و پسشان بگیرم. لباس را هم که نمی توانم ببرم اتش بزنم و برای گرم شدن از آن  استفاده کنم. چقدر قاب دستمال درست کنم و زمین و کابینت و یخچال را تمیز کنم؟ یا زیرقابلمه ای و دم کنی و دستگیره بدوزم؟ چه بهتر که یکی بالاخره از این ها استفاده کند. حالا این که چیزی نیست. دیدید بچه ها غذا می خورند، نصف پلو، خورشت، ماکارونی در بشقابشان می ماند؟ همه را می خورم. پلوهایی که روی میز می ریزد یا روی زمین، جمع می کنم و می ریزم روی هره پنجره. بیسکوئیت های نصفه نیمه، کلوچه های له شده، نان خشکیده یا زیادی در فریزر مانده که دیگر قابل خوردن نیست. میریزم آن جا که کفترها بخورند. کفترها هم استقبال می کنند. قبلا سلیقه شان طوری بود که هر چیزی نمی خوردند. لوبیاهای لوبیا پلو رو سوا می کردند. کلوچه دوست نداشتند. نان های خیلی سفت نمی خورند. مثل این بچه های بهانه گیر که هر چیزی نمی خورند و در حال سوا کردنند. ولی الان هفت هشت تایی هجوم میاورند لب پنجره. لوبیا ، نخود، گوشت چرخ کرده خشکیده، بادوم زمینی ای که از کف آشپزخونه جمع کردم و دانه های سنجد را هم می خورند.

آخر شب بود. پرده را زده بودم کنار. گوشه پنجره باز بود و باد خنکی می آمد. پرنده ای دیده نمیشد. فرشته تند و تند بشقاب و لیوان ها را جمع می کرد و آشغال های باقیمانده را دو تا یکی می کرد. حواسم به خرده های نان پیتزا بود که توی جعبه مانده بود. گفتم: نمی خواد جمع کنی. ول کن بابا. چیزی نیست . همه اش می مونه برای صبح. گفت: نه، تو با دو تا بچه چطوری می خوای اینارو جمع و جور کنی؟ بذار کمکت کنم.

موقع رفتن سه پلاستیک پر از لباس  دادیم دستشان. در را که بستیم، برگشتم سر جعبه های نیمه خالی پیتزا. تکه نان های سسی را جدا کردم و ریختم توی یک بشقاب نشسته. جعبه ها و شیشه های خالی نوشابه را گذاشتم توی تراس سرپوشیده مان برای بازیافت. کناره های پیتزا را خرد کردم. درب توری پنجره را کنار زدم و خم شدم پایین. آرام غذا را ریختم برای پرنده ها. لرزم گرفت. توری را بستم. پنجره را بستم. پرده را کشیدم. رفتم که بخوابم.

اس ام اس داده بودم به رزیتا که برنامه ات چیه؟ گفته بود معلوم نیست و اینا. یک قرار ضمنی گذاشته بودیم که اگر بود، ببریم بذاریمشون اونجا. مهمونی بچه نداشت و همه سیگار می کشیدن و راحت تر بودیم که بچه هارو نبریم. زنگ زدم گلی خانوم که میای پیش بچه ها بمونی؟ گفت دارم اسباب کشی می کنم.نمی تونم. پیاز خورد کردم تو زودپز و یک بسته گوشت انداختم توش و با هم تفتشون دادم. یک لیوان برنج هم شستم و ریختم تو قابلمه. به هرحال حتی اگه قرار شد ببریمشون بهتره تو خونه شام بخورن. خونه بازارشام. ما خوشحال. به خواهرم زنگ زدم که نمیارم بچه هارو. همین الانشم خوابم. نصف شبی چه جوری بیام دنبالشون؟ گفت خوب. فردا ناهار قورمه سبزی می پزم بیاین. آیا قورمه سبزی ناهار فردا، تکلیف امشب رو روشن می کنه؟ نه. بی خیال. مهم اینه که برگشتیم.علی رفت یک چرت بخوابه.

رزیتا اس ام اس داد که بچه هارو بیار. لباس پوشیدیم و رفتیم دم خونشون. سام با سارا جوره. سارا با ماندانا. کمی  نشستیم تا بچه ها یخشون آب شه و بعد رفتیم مهمانی. بعد از یک سال و نیم، تنهایی می رفتیم جایی. البته اگه “جدایی نادر از سیمین ” رو حساب نکنیم. خوش گذشت. همه چی به دل بود. مزه و غذا و دوستان. شام رو دیر دادن.

رزیتا زنگ زد که ماندانا چه جوری می خوابه؟ گفتم روی پا یا با راه رفتن تو بغل. گفت خیلی خوابش میاد و گریه می کنه ولی نمی خوابه. گفتم الان میایم. توی راه علی خوابش برد. دم در خونشون که داشتم پارک می کردم صدای گریه بچه رو می شنیدم. قلبم فشرده شد. در رو که باز کرد کفشامو در آوردم تو حیاط و پله های آپارتمان رو دو تا یکی رفتم بالا. ماندانا گریان و نالان پرید تو بغلم. شیر خورد ولی نخوابید. سه تایی رفتیم تو ماشین. تو راه خونه خوابیدند. حالا یه ماشین بود و من و سه موجود خوابیده که باید می بردمشون داخل خونه به نحوی که خواب از کله شون نپره. اول سام رو بغل کردم و سوار آسانسور شدم. گذاشتمش روی تخت و کفشاشو درآوردم. بعد رفتم ماندانارو آوردم و اخر سر علی. طبعا سومی رو کول نکردم. به سختی بیدارش کردم و راضی اش کردم که اینجا خونمونه و بچه هارو برداشتم و باید بریم بالا. گیری افتادم ها.