دوست‌داشتن:

الان که نشستم پشت کیبورد و دارم این نوشته رو تند تند تایپ می کنم، ماندانا پشت سرم روی زمین پاهاشو دراز کرده و یک عدد جلد سی دی گذاشته روی پاش که عکس چند تا بچه روشه. خیلی جدی داره برای جلد سی دی لالایی می خونه
و میگه نی نی خوابیدی؟
یک دقیقه نگذشته پاشد و رفت سراغ یه کار دیگه.لابد نی نی اش خوابید. صدای گریه اش اومد رفتم ببینم چی شده. با سام بازی و کتک کاری می کنن. یه پر پرتغال رو پیشخون بود برداشتم خوردم. میگه مامان سیب بده. سیب آوردم میگه گلابی بده. گلابی ام کجا بود بچه؟ نقدو بچسب که نسیه حرام است.
این خونه هرکار می کنم جمع نمیشه. همیشه یه گوشه اش وله. روی پیشخون پر زباله و وسایلیه که جایی براشون ندارم. اصلا نمی دونم چی ان. باطری های قلمی نیمه پر و خالی. ایا روزی خواهم فهمید کدام یک خالی و کدام نیمه پر است؟ همه جا پر از ورق های مشق و نمچیطوی مهد سامه. مهد که نه. پیش دبستانی. چیکار کنم باهاشون؟ با این همه نقاشی و برگ خشکیده و مداد رنگی و خرت و پرت که می چسبونن رو کاغذ و چه بسا کارهای هنری فرزندم باشه و من حالیم نی. نگهشون دارم؟ کتابخونه اش پر شده. کمد اسباب بازی ها داره می ترکه. وقتی درشو باز می کنی مثل کتابخونه اقای گوفی؟ ووفی؟ چی بود؟ همون اقاهه، می پاشه بیرون. ظرف کثیف مدامه. یعنی جاری و ساریه. همیشه نصفی اش تو ماشین ظرفشویی و نصف دیگه اش پراکنده در اشپزخانه است‏.
یک ژانری جدیدا در منزل ایجاد شده به نام لباس هایی که باید در دست بشویم. چرا؟ واقعا چرا من فکر می کنم باید لباس هایی که رنگشون میره یا قاطی میشه رو تو دستم بشورم؟ یا بلوزایی که اگه بندازم تو لباسشویی شل و ول میشن یا دون دون میشن؟ اصلا نخریم یه همچین لباسایی رو تا با کپه ای از لباس های در دست شسته شود روبرو نباشیم روی صندلی آشپزخانه. به این ها اضافه کنید لباس هایی که لک شده اند و باید بریزم توی لگن و اب گرم و پودر لکه بر ونیش – سلام رسولی/ گیتی/گودر- تا یک ساعت بمانند بلکه ام لکه شان برود‏.‏
بچه کوچیکه رو دو روزه از شیر گرفتم. جوع گرفته. مدام میگه خوراکی بده. ساعت شش صبح یا بعد از ناهار ظهر. فرقی نمی کنه. خوراکی ماهیت مشخصی نداره. میگم بستنی؟ نه. بیسکوئیت ؟ نه. فندق؟ نه. نارنگی؟ نه. اب سیب؟ نه. ای خوراکی وا بمونی که یه بار از دهن من در رفتی. چی ای تو آخه؟
پا شم برم گوشت قلقلی درست کنم برای شام شب. هویج خلالی تفت بدم با زرشک و خلال بادوم، یه خورشتی اختراع کنم . آخه می دونی چیه؟ شام مهمون دارم. اصلا پنج شنبه شب هارو باید دور همی سر کرد.‏