دوست‌داشتن:

الان که دارم این نامه رو می نویسم خونه ساکته. ماندانا با تب خوابیده. شاید نیم ساعت دیگه بیدار شه. شاید یک ساعت دیگه. شایدم تبش قطع شه و همونطوری که اومده بذاره بره. مریضیای ویروسی این شکلین دیگه. از یه وری وارد بدن میشن و از یه ور دیگه میرن. دیروز صب که از خواب پا شدم ، فکر می کردم واقعا نباید پاشم. بلکم باید بخوابم. حق من این بود که خیلی بخوابم. ولی من و حقم فاصله زیادی از هم داشتیم. راه افتادم رفتم وسایلمو از خونه خواهرم اوردم. بارون مثل چی می بارید. ماندانارو گذاشته بودم پیش گلی خانوم. خواهرم چغندر پخته تعارفم کرد. خوردم. بعد رفتم آرایشگاه به جهت بند و ابرو. خوشم نیومد. بابا نمی تونم به این آرایشگرا بگم فقط از رو جای قبلی بردار. خیلی راحته والا. روم نمیشه بگم. بعد برگشتم خونه و غذا خوردم. دوباره رفتم کتابفروشی. بعد رفتم دنبال سام. گفت وقتی سرفه می کنم سرم درد می گیره. روز قبلش از مهد/پیش دبستانی زنگ زدن خونه که: چرا کتاب زبانشو باهاش کار نمی کنید؟ چرا سی دی زبانشو گوش نمیده؟ وقتی رفتم دنبالش دلم گرفته بود. فکر کردم بچه رو دعوا کردن. بغلش کردم دلم می خواست گریه کنم. خاک تو سرم واقعا. ازش پرسیدم : معلم زبانت دعوات کرد؟ با تعجب گفت: نه. ای بابا. وقتی ما مدرسه می رفتیم اگه درس نمی خوندیم مارو دعوا می کردن. الان هم که مامان شدیم باز مارو دعوا می کنن. اخه این انصافه؟ بگذریم که اگه به بچه چیزی می گفتن احتمالا از کلاس زبان درش می اوردم. اومدیم خونه با هم عکسای کتاب رو مرور کردیم. برگشته میگه: مامان ما دو تا گوز داریم. یه گوز که مال ادمه و یه گوز هم که بزه*. یه همچین پسر زبان دانی دارم. اینا مال پریروزه که هنوز تب ماندانا دمار از روزگارم درنیاورده بود. دیروز که سام گفت سرش درد می گیره فکر کردم بهتره تا مریضی بالا نزده ببرمش دکتر که روز تعطیل هم استراحت کنه و دارو بخوره و خوب شه. دکتر گفت تب داره و ته گلوش قرمزه ولی علائم دیگه ای نداره و دارویی نداد. الان تو خواب داره باز سرفه می کنه.ماندانا هم خرخر می کنه. یه همچین حال و روزی خلاصه. گودرم که بستن. شما چه خبر؟

* goose